ด้วยความขี้เกียจของผมเอง ประกอบกับอาการบาดเจ็บที่รบกวนไม่หยุดหย่อน ทำให้ไม่ค่อยมีแรงจูงใจอะไรมาเขียนต่อ
เผลอแป๊บๆ เวลาผ่านมาเกือบ 2 ปี แล้วเหรอเนี่ย พร้อมกับฝีเท้าของผมที่พัฒนาแบบฮวบๆกันเลยทีเดียว
ความจริง ตอนเขียนบทความแรกนั่น ผมก็เริ่มบาดเจ็บแล้ว แต่ไม่เคยคิดว่ามันจะเรื้อรังได้ขนาดนี้. สาเหตุ คงโทษอะไรไม่ได้ นอกจากตัวเอง ที่พื้นฐานไม่แน่น แต่ดันโหมฝึกอย่างไม่มีหลักการ ตอนแรกผลมันก็กลับมาน่าพอใจไม่น้อย จากคนที่นั่งๆนอนๆ เอาแต่อ่านหนังสือ แทบไม่เคยเล่นกีฬาอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน ผมสามารถลงวิ่งระยะ 10 กิโลได้ เวลาก็ดูไม่น่าเกลียดมาก
นี่ขนาดเพิ่งหัดวิ่งนะเนี่ย ถ้าผมยิ่งซ้อมมากขึ้นล่ะ ผมลงคอร์ทล่ะ ผมเล่นcross train ด้วยหละ ....สุดท้าย ผมก็มารู้เองว่าคำตอบมันก็คืออาการบาดเจ็บเรื้อรังต่างหาก เพราะว่าผมขาดการวางแผนที่ดี. ขาดการประมาณตัวเอง แล้วก็รีบร้อนเกินไป
แรกสุด. มันน่าจะเริ่มจากอาการ ไข้หวัด ประมาณเดือน มิถุนายน เมื่อ 2 ปีก่อน. ตอนนั้น ผมset ตารางไว้ตายตัว ต้องซ้อมอย่างน้อย 4 วันต่ออาทิตย์. ฝนตกก็ตากฝนวิ่ง รู้สึกเพลียก็ฝืนซ้อมไป ตัวรุมๆก็พักแค่วันเดียว ไม่ยอมหยุดต่อกันเกิน1 วัน สุดท้าย มันก็เลยเป็นจนวิ่งไม่ไหว ไข้สูง ไอ หอบ เสมหะเขียว คราวนั้นเลยได้พักยาวร่วม 2 อาทิตย์ แถมผมยังซ่า ไปวิ่งในวันที่ไข้พอจะลดอีก เลยไม่หายซักที
แล้วมันก็ตามมาด้วย. หลังขาดซ้อมไปนาน สมรรถภาพก็ตก วิ่งได้ไม่เร็ว ไม่ทนเท่าเก่า. พอเดาได้ไหมครับ ว่ามือใหม่ไร้เดียงสาจะทำยังไง ครับ. ก็ซ้อมหนักขึ้น. นานขึ้น เพราะคิดไปเองว่า เดิมๆเรายังทำได้เท่านี้. เดี๋ยวเราก็จะได้เท่าเดิม ดีกว่าเดิมแล้ว. และสิ่งที่ตามมาจริงๆก็คือ บาดเจ็บรุนแรงและเรื้อรังถึงตอนนี้นั่นแหละครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น